در انتهای هر سفر در آیینه دار و ندار

خویش را مرور می کنم

این خاک تیره/این زمین پاپوش پای خسته ام

این سقف کوتاه آسمان/ سرپوش چشم بسته ام

اما خدای دل/ در آخرین سفر در آیینه بجز

دو بیکرانه/ بجز زمین و آسمان

چیزی نمانده است/ گم گشته ام*کجا

ندیده ای مرا؟