گم گشته ام

در انتهای هر سفر در آیینه دار و ندار
خویش را مرور می کنم
این خاک تیره/این زمین پاپوش پای خسته ام
این سقف کوتاه آسمان/ سرپوش چشم بسته ام
اما خدای دل/ در آخرین سفر در آیینه بجز
دو بیکرانه/ بجز زمین و آسمان
چیزی نمانده است/ گم گشته ام*کجا
ندیده ای مرا؟
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۳ دی ۱۳۹۰ ساعت ۷:۴۶ ب.ظ توسط محمد
|