وگآهی بآید آن قدر صَبور بود

تآ خود  ِثآنیه هآ

شَرمسآر ِ صَبوریَت شوَند

دَست به دَست بدَهند

تآ

تو رآ به او

و او رآ به تو

بپیوَندآنند...