خدايا تو را شکر ميکنم که اشک را آفريدي که عصاره ي حيات انسان است


آنگاه که در آتش عشق ميسوزم  يا در شدت درد ميگدازم


يا در شوق زيبائي و ذوق عرفاني آب ميشوم و سراپاي وجودم


روح ميشود لطف ميشود عشق ميشود سوز ميشودو عصاره ي وجودم بصورت اشک آب ميشود


و بعنوان زيبا ترين محصول حيات که وجهي به عشق و ذوق دارد و

 وجهي ديگر به غم و درد در دامان وجود فرو ميچکد.

ای خداي بزر،اگر از من سندي بطلبد , قلبم را ارائه خواهم داد و


اگر محصول عمرم را بطلبد,اشک را تقديم خواهم کرد

خدايا


تو مرا اشک کردي که همچون باران بر نمک زاره انسان ببارم


تو مرا فرياد کردي که همچون رعد در ميان توفان حوادث بلرزم


تو مرا درد و غم کردي تا همنشين محرومين و دلشکستگان باشم


تو مرا عشق کردي تا در قلبهاي عشاق بسوزم


تو مرا برق کردي که تا آسمان ظلمت زده بتازم و سياهي اين شب ظلماني را بدرم


تو مرا توانا کردي که هنگام درد و غم و شکست و فشار ناراحتي وجود داشته باشم

 
و هنگام پيروزيو جشن و تقسيمه غناعم دامنه خود بر گيرم و در کوير تنهائي با عشق خود بمانم.

خدايا تو را شکر ميکنم


که غم را آفريدي و بندگان مخلص خود را به آتش آن گداختي و

 

 مرا از اين نعمت بزرگ توانگر کردي.

خدايا تو را شکر ميکنم


که به من درد دادي و نعمت درک درد عطا فرمودي تو را شکر ميکنم


که جانم را به آتش غم سوزاندي و قلب مجروهم را براي هميشه داغ دار کردي

دلم را سوختي و شکستي  تا فقط جايگاه یکی باشد...