در کوچه پس کوچه های نگران شهر

قدم زنان اما هق هق کنان می روم

چه عظمتی دارد این عرش های بالا رفته

که چون مرحمی بر تار و پود آدمی خفته

دل هوس چیدن یکی از آنها را دارد

حیف که حال ما هم اندکی آب رفته

*******************************