چشمان تو هر شب آسمان تیره احساسم را نورانی می کند.چه غمگینم از این رفتن

و از این روزهای سرد تنهایی و چه بیزارم که مرا از یاد خواهی برد می دانم که مرا از یاد

خواهی برد و می دانم از یادم نخواهی رفت.تو به من آموختی که چگونه عاشق شوم

وچگونه عشق بورزم ولی رفتن رو به من نیاموختی که چگونه فراموشت کنم. اما امید

زندگانیم، در جهان دو چیز را بیشتر از همه دوست دارم گل سرخ و تو را،گل سرخ را برای

تو و تورا برای همیشه.من اینجا در کنار تخته سنگی نشسته ام که روی آن نوشته بودی

(( تا ابد با تو هستم))

ولی اکنون که باد و بارون آن را پاک کرده جز تو شاهدی ندارم