من عشق را در پیاله حسرت دیدار تو چشیده‌ام

مـــن در ســـراب رسیــــدن بــــــه یــــــــاد آب

تـــــــــا انتــــــــهای حســـرت چشمت دویده‌ام

در غـــــرش تــــــنـــدر هـــــــــر صـــــاعقـــــــه

یــــــــا در کشـــــــــاکـش طـوفان و سیل و بــاد

مـــــــن در خیـــال خـــود یـاد تو را پرکشیــده‌ام

صبــحــگاهان که نـــــــــــدا سر دهندبه یــاد یار

در اوج پــــــــــرواز فــــــــوج‌فوج مــرغــــان صبح

با گوش جان صــــــدای ذکر و دعاشان شنیده‌ام

ای مــــــاه، ای فلـــــــک، ای آســـــــمــــــــــان

بــــــــــــا یــــک نظـر به ابرهای نقـــــــره‌فـــــــام

مـــــــن جام معـرفت یـــــــار را سـر کشیـــــده‌ام

با مــــــــن ز عشــــــــــــق سـخــــــن مـگــــــــو

کــه عشق را، با یاد تو به هر نفسی بر کشیــده‌ام

مـــــن در ســـــیــــــــاه‌تــــرین شب تار پر از سواد

بــــا جـــلـــــــوه رخ زیـــبــــــــــــای آن نــــــــگــار

الـــــــــوان‌تــــرین قــــوس و قـــزح را کشیـــده‌ام

هـــــــرگـــز مباد که بــــی‌یـــــاد او به سر کنـــــم

بــــا یــــــــــاد او روح را در آســــــــمــــــــــــــان

تــــا جـــایـــــگه عیســــــــی مـریــم کشیده‌ام