آدم که غمگین می شود

خودش را

جدا میکند از جمع ،

که مبادا

آسیبی به خوشی های دیگران بزند ...

مورد فراموشی قرار می گیرد

و تنهاتر و

تنهاتر می شود ...

آنچنان در تنهایی خود غرق می شود

که دیگر

با هیچ تلنگری بر نمی خیزد ...

و این

آغاز تلخ یک پایان است ...