من از نهایت بی نهایت ها حرف می زنم......


از اوج زیستن ها


از غربت و تنهایی


گله مندم


از این که در سراسر ابعاد این شهر خاموش


تو نیستی و من هستم


و می بینم بودنت را بدون من!


به امید روزی که .....چه انتظار بیهوده ایست این امید بی پایان من!؟