ما از وحشت فراموش کردن دیگران است که عکس آنها را به دیوار می کوبیم

 یا روی تاقچه می گذاریم ؛ یک وفاداری کاذب...

خود ما به عکس هایی که به دیوارهای اتاقمان می کوبیم نگاه نمی کنیم ،

 یا خیلی به ندرت و تصادفا" نگاه میکنیم .

ما به حضور دائم و به چشم نیامدنی آن ها عادت می کنیم. عکس ،

 فقط برای مهمان است...این را یادتان باشد که ذره یی در قلب ،

 بهتر از کوهی بر دیوار است .