سلام منم

فدای تو...

من.... عاشق چشای تو

آره همون که می میره

واسه ی خنده های تو

این دل دیوونه ی من

مثل قدیما انگاری

میخواد بسوز... اما نه...!

می افته باز به پای تو

هنوز باور نکرده که

آسمون چشای تو

شده محل پر زدن

واسه ی عاشقای تو

سلام نکن که میدونم

دلت پیش یکی دیگست

بهم میگن اینو همش

نگاه تو.. صدای تو..

اگه یه وقتی یه جایی

تو فکرا و تو خیالا

منو تو عاشقات دیدی

یادت باشه من همونم

که میمیره به پای تو

همون که حرف میزد همش

از خوبیات ، حیای تو

حالا فقط یه چیز میگم

که دوست دارم یادت باشه

اگرچه زندگی واسم بدون تو یه قفسه

ولی گذشتن از خودم

برام بیشتر مقدسه

دلم خوشه به اون دوتا

نگاه چش تو چشم تو

عاشق هر کی هستی باش

منم خوشم به یاد تو

اصلا نمیشه زنده بود... بدون خاطرات تو...

*******************************************************

من و تو با همیم اما دلامون خیلی دوره

همیشه بین ما دیوار صد رنگ غروره

نداریم هیچ کدوم حرفی که باز هم تازه باشه

چراغ خنده هامون خیلی وقته سوت و کوره

من و تو

من و تو

من و تو

هم صدای بی صداییم ، با هم و از هم جداییم

خسته از این قصه هاییم ، هم صدای بی صداییم

نشستیم خیلی شب ها قصه گفتیم از قدیما

یه عمره وعده ها افتاده از امشب به فردا

تمام وعده ها رو دادیم و حرفا رو گفتیم

دیگه هیچی نمی مونه برای گفتن ما

من و تو

من و تو

من و تو

هم صدای بی صداییم ، با هم و از هم جداییم

خسته از این قصه هاییم ، هم صدای بی صداییم

گل های سرخمون پوسیده موندن توی باغچه

دیگه افتاده از کار ساعت پیر رو طاقچه

گل های قالی رنگ زرد پاییزی گرفتن

اون هام خسته شدن از حرف هر روز تو و من

من و تو ، من و تو ، من و تو ، من و تو

*****************************************************


روزی دل من که تهی بود و غریب

از شهر سکوت به دیار تو رسید

در شهر صدا که پر از زمزمه بود

تنها دل من قصه ی مهر تو شنید

چشم تو مرا به شب خاطره برد

در سینه دلم از تو و یاد تو تپید

در سینه ی سردم ، این شهر سکوت

دیوار سکوت به صدای تو شکست

شد شهر هیاهو ، این سینه ی من

فریاد دلم به لبانم بنشست

خورشید منی ،‌ منم آن بوته ی دشت

من زنده ام از نور تو ای چشمه ی نور

دریای منی ، منم آن قایق خرد

با خود(ناگه) تو مرا می بری تا ساحل دور

کنون(اکنون) تو مرا همه شوری و صدا

کنون(اکنون) تو مرا همه نوری و امید

در باغ دلم بنشین بار دگر

ای پیکر تو ، چو گل یاس سپید

*****************************************************

مستی ام درد منو دیگه دوا نمی کنه

غم با من زاده شده منو رها نمی کنه

منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه

شب که از راه می رسه غربت هم باهاش میاد

توی کوچه های شهر باز صدای پاش میاد

من غمای کهنمو ور می دارم که توی میخونه ها جا بذارم

می بینم یکی میاد از میخونه زیر لب مستونه آواز می خونه

مستی ام درد منو دیگه دوا نمی کنه

غم با من زاده شده منو رها نمی کنه

منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه

گرمی مستی میاد توی رگ های تنم

می بینم دلم می خواد با یکی حرف بزنم

کی میاد به حرفای من گوش بده

آخه من غریبه هستم با همه

یکی آشنا میاد به چشم من

ولی از بخت بدم اونم غمه

مستی ام درد منو دیگه دوا نمی کنه

غم با من زاده شده منو رها نمی کنه

خسته از هر چی که بود

خسته از هر چی که هست

راه می افتم که برم

مثل هر شب مست مست

باز دلم مثل همیشه خالیه

باز دلم گریه ی تنهایی می خواد

بر می گردم تا ببینم کسی نیست

می بینم غم داره دنبالم میاد

مستی ام درد منو

دیگه دوا نمی کنه

غم با من زاده شده منو رها نمی کنه

منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه

منو رها نمی کنه منو رها نمی کنه

*****************************************************

انگار با من از همه کس آشناتری

از هر صدای خوب برایم صداتری

ایینه ای به پاکی سر چشمه ی یقین

با اینکه روبروی منی و مکدری

تو عطر هر سپیده و نجوای هر نسیم

تو انتهای هر ره و آن سوی هر دری

لالای پر نوازش باران نم نمی

خاک مرا به خواب گل یاس(سرخ) می بری

انگار با من از همه کس ‌آشناتری

از هر صدا خوب برایم صداتری

درهای ناگشوده ی معنای هر غروب

مفهوم سر به مهر طلوع مکرری

هم روح لحظه های شکوفایی و طلوع

هم روح لحظه های گل یاس پرپری

از تو اگر که بگذرم ، از خود گذشته ام

هرگز گمان نمی برم از من ،‌ تو بگذری

انگار با من از همه کس آشناتری

از هر صدای خوب برایم صداتری

من غرقه ی تمامی غرقاب های مرگ

تو لحظه ی عزیز رسیدن به بندری

من چیره می شوم به هراس غریب مرگ

از تو مراست وعده ی میلاد دیگری

از تو اگر که بگذرم از خود گذشته ام

هرگز گمان نمی برم از من تو بگذری

انگار با من از همه کس آشناتری

از هر صدای خوب برایم صداتری

*****************************************************

توی بهت چشم من درد ناباوریه

فصل سرد عشق ما رنگ خاکستریه

دردی که من می کشم اگه کوه هم می کشید

ذره ذره می تکید قطره قطره می چکید

می تونست با دست تو بهت من ویرون بشه

فصل زرد قصه هام ظهر تابستون بشه

قصه یقین عشق توی دفترم بودی

توی ایینه ی شعر شکل باورم بودی

من از خوش باوریهام به ویرونی رسیدم

تو را یک لحظه نزدیک یه لحظه دور می دیدم
دروغ آخرینی که من از تو شنیدم

خودت بودی که از تو به ویرونی رسیدم

از تب ناباوری گر گرفته تن من

سهم من از تو اینه چکه چکه آب شدن

از تب ناباوری گر گرفته تن من

سهم من از تو اینه

چکه چکه آب شدن

از تب ناباوری گر گرفته تن من

سهم من از تو اینه چکه چکه آب شدن