و من برگ بودم كه طوفان گرفت و ديدم كه اين قصه پايان گرفــــــــــــــــــت

بهار تو آمد به ديدار من و آخر مرا از زمستان گرفــــــــــــــــــــــــــــــــــــت

كوير تنت را به باران زدند تن آسمان از عطش جان گرفــــــــــــــــــــــــــت

تو مي رفتي و چشم من چشمه بود و من خيس بودم كه باران گرفــــت

عجب بارشي بود بر جان من كه چون رودي از عشق جريان گرفـــــــــــت

هواي تو بود و خيال تو بود كه دست مرا در خيابان گرفـــــــــــــــــــــــــــت

حقيقت همين است اي نازنين كه چشمت غزل داد و ايمان گرفـــــــــــــت

تو و كوچه و آن زمستان سرد و من برگ بودم كه توفان گرفـــــــــــــــــــــت