تا کــــــــــــــي جفا کشم زتـو؛اي بـــي وفا بــــــــرو 

بگذاشتم به مدعيـــان مدعـــــــــــــا ، بــــــــــــرو  

دشمن نکرد آنچه  تو کردي به دوستــــي  

بيگانــــــــه ام دگــــــــر، برو اي آشنـــــا برو 

اميد صلح نيست دگر نيست،نيست،نيست، منشين ؛

منشين، بـــــــــــرو، بـــــــــرو ، بـــــــــرو اي بي وفا بــرو 

هر يار اهل نيرنگ ، هر دوست اهل حيلــــــه

با پشتِ خورده خنجر ، موندم تو اين قبيلــــــــــــــــه
 

را(ه) تو برو مســــــــــافر برگشتنت عذابــــــــــه

من تشنه لب ، تکيده ام ، آب اينطرف گِل آبه

از دور ها چه زيباست! امـــــــــــــــــــواج آبي عشق؛

 امــــــــــا دريغ و افسوس چون مي رسي سرابـــــــــــه!

هر يار اهل نيرنگ ، هر دوست اهل حيلــــــه

با پشتِ خورده خنجر ، موندم تو اين قبيلــــــــــــــــه 

 نشنيده ام من از تـــو، يک حرف از  صداقت

 افسانــــــــــــه هاي دل را بُردم به سوي ظلمت  

 زهـــــــــر است در دلِ جام ، ريزي چو باده در کـــــام

گويند: " نــوش" و در دل ،صدهـــــــــــــــا هزار دشنـــــــــــام  

جاده دروغ نميگه ، فريادي از رهايي است

 براي پــــاي خسته ، پيغـام آشنــــــايي است

کنــــــــــــار خط جاده ،هر سايبون يه طــــــــــاقه

يه سرپنــــــــــــــــــاه امنــــــــــه،تصويــــــــري از اتاقه!