صبر

تا کــــــــــــــي جفا کشم زتـو؛اي بـــي وفا بــــــــرو!
بگذاشتم به مدعيـــان مدعـــــــــــــا ، بــــــــــــرو!
دشمن نکرد آنچه تو کردي به دوستــــي
بيگانــــــــه ام دگــــــــر، برو اي آشنـــــا برو!
اميد صلح نيست دگر نيست،نيست،نيست، منشين ؛
منشين، بـــــــــــرو، بـــــــــرو ، بـــــــــرو اي بي وفا بــرو!
هر يار اهل نيرنگ ، هر دوست اهل حيلــــــه
با پشتِ خورده خنجر ، موندم تو اين قبيلــــــــــــــــه
را(ه) تو برو مســــــــــافر برگشتنت عذابــــــــــه
من تشنه لب ، تکيده ام ، آب اينطرف گِل آبه
از دور ها چه زيباست! امـــــــــــــــــــواج آبي عشق؛
امــــــــــا دريغ و افسوس چون مي رسي سرابـــــــــــه!
هر يار اهل نيرنگ ، هر دوست اهل حيلــــــه
با پشتِ خورده خنجر ، موندم تو اين قبيلــــــــــــــــه
نشنيده ام من از تـــو، يک حرف از صداقت
افسانــــــــــــه هاي دل را بُردم به سوي ظلمت
زهـــــــــر است در دلِ جام ، ريزي چو باده در کـــــام
گويند: " نــوش" و در دل ،صدهـــــــــــــــا هزار دشنـــــــــــام
جاده دروغ نميگه ، فريادي از رهايي است
براي پــــاي خسته ، پيغـام آشنــــــايي است
کنــــــــــــار خط جاده ،هر سايبون يه طــــــــــاقه
يه سرپنــــــــــــــــــاه امنــــــــــه،تصويــــــــري از اتاقه!